Darmowe filmy i seriale online.

Akcja filmu rozgrywa się w drugiej połowie XXI wieku. Japonia dokonała niezwykłych postępów w robotyce i nanotechnologii. Odrzuciła proponowane przez ONZ regulacje i w 2067 roku odizolowała się od reszty świata. W 10 lat później specjalna jednostka o kryptonimie SWORD zostaje wysłana z misją przeniknięcia przez barierę odgradzającą Japonię od reszty świata. Oddział zostaje powierzony, na własną prośbę, Leonowi - partnerowi tytułowej bohaterki. To, co zastają na miejscu przerasta ich najśmielsze oczekiwania...

Dawno temu przyjaciel z dzieciństwa podarował Kozue kawałek meteorytu. Od tamtego czasu Kozue bardzo interesuje się gwiazdami, jest członkinią szkolnego kółka astronomicznego, a w wakacje postanawia wyruszyć do miejsca, gdzie spadnie kolejny meteoryt. Kroi się wakacyjna wyprawa w poszukiwaniu przygody… A może raczej – miłości? Co wiąże Kozue z dziwnym chłopakiem w skafandrze kosmicznym? Do kogo należy tajemniczy głos, który od czasu do czasu słyszy? Czego chce stado „facetów w czerni”? Wkrótce w opuszczonym planetarium dojdzie do spotkania, przeznaczonego bohaterom przez los… Po tej produkcji wyraźnie widać, że jej twórcy dopiero się „uczą” i nie są w reżyserskim fachu naturalnymi geniuszami jak mistrz Shinkai. Akcja jest poprowadzona dość równo, a całość, mimo trochę zbyt przewidywalnego zakończenia, ma urokliwy, przyjemny nastrój. Jednak – podobnie jak u Makoto Shinkaia – bardzo dużo czasu poświęcono na budowanie związku między postaciami, a zdecydowanie zaniedbano przedstawienie realiów, w których osadzona jest opowieść. Przez to sama historia jest trudna w odbiorze, a postaci i ich motywacje wydają się nieco sztuczne i nie do końca zrozumiałe. Akcja niepotrzebnie „ucieka” od głównych bohaterów, na przykład ku przyjaciółce Kozue, Maki, i jej przyjacielowi, Mitsuru. Świat przedstawiony w tym filmie sprawia wrażenie bogatego, wydaje się jednak, że twórcy zbyt wiele postanowili zostawić wyobraźni widzów. Od strony technicznej anime prezentuje się bardzo dobrze: projekty postaci są ładne i wystarczająco charakterystyczne, animacja staranna, tła bogate i szczegółowe. Ilustracja muzyczna jest raczej skromna i powtarzanie głównego tematu może stać się denerwujące, jednak temat ten jest ciekawie urozmaicany i może się podobać. Także doborowi seiyuu niczego nie można zarzucić. Hoshizora Kiseki nie jest produkcją, która powala na kolana – bardziej wyrobionych widzów mogą irytować kiksy, typowe dla prac niedoświadczonych twórców. Jednak jest to już pozycja na tyle dojrzała, by mogła zapewnić niecałe pół godziny dobrej rozrywki. Z pewnością warto odnotować nazwiska twórców i obserwować, czego dokonają w przyszłości.